Μεταπτυχιακό Διεθνών Σχέσεων, Στρατηγική και Ασφάλεια http://hdl.handle.net/11728/11498 2026-05-01T17:51:40Z 2026-05-01T17:51:40Z Tsiftsoglou, Vasiliki http://hdl.handle.net/11728/13321 2026-04-27T15:05:41Z 2026-01-01T00:00:00Z

Ghosts in the machine: How non-state actors like Hamas technologically adapt to level the playing field in asymmetric conflicts Tsiftsoglou, Vasiliki Non-state actors have increasingly become the primary force in current conflicts, employing unorthodox tactics to battle against state governments. Non-state groups lack sufficient military power to fight against state forces, so they use guerrilla warfare, terrorist attacks and creative military strategies to fight another day while working toward their political goals. Their survival and success depend on ingenuity over brute force, and technology has become their essential operational domain in their effort to gain an advantage over militarily superior state governments. The thesis examined how non-state actors use digital technology in their core activities such as propaganda, radicalization, recruitment of new members, funding, training, and covert operations. The methodology focused on the case study of the Hamas-Israel conflict which provided an excellent opportunity to study how warfare has developed through time and how technology can level the playing field between non-state and state actors. Hamas has used technology innovatively to counter Israel's superior conventional military power. The thesis studied how the group evolved through its history from basic community-based training with simple rockets into its current hybrid operation which led to the October 7 attacks. The study observed that the operation combined various low and high-tech innovations to achieve a destructive outcome which proved that creative tactical approaches can take advantage of defense systems that depend too heavily on advanced technology. In the aftermath of the attack, the Israeli government has accelerated its technological progress through the deployment of AI-based targeting systems, autonomous drones and its extensive monitoring of Gaza. That shift underscores a core dilemma: whether the most advanced technological systems can resolve the strategic and human intelligence deficits which asymmetric threats have exposed or if they will create more efficient yet vulnerable systems. The Israel-Hamas conflict seems to have defined a new era of warfare, where innovation and adaptation may be the ultimate weapons.

2026-01-01T00:00:00Z ΒΑΖΟΥΡΑΣ, Βασίλειος http://hdl.handle.net/11728/13320 2026-04-27T14:58:11Z 2026-02-01T00:00:00Z

Η Κίνα ως ανερχόμενη δύναμη: φορέας αναθεωρητισμού και απειλή ασφάλειας για τη δύση; ΒΑΖΟΥΡΑΣ, Βασίλειος Η άνοδος της Κίνας συνιστά τη βαθύτερη δομική μεταβολή του διεθνούς συστήματος στον 21ο αιώνα και επαναφέρει στο προσκήνιο θεμελιώδη ερωτήματα για τη φύση της ισχύος, τη σταθερότητα της διεθνούς τάξης και το μέλλον των σχέσεων μεγάλων δυνάμεων. Από την οικονομική και τεχνολογική της εκτόξευση έως τη στρατηγική της παρουσία σε κρίσιμες γεωπολιτικές περιοχές, η Κίνα αναδεικνύεται σε βασικό δρώντα με αυξανόμενη ικανότητα διαμόρφωσης διεθνών εξελίξεων. Στο πλαίσιο αυτό, η παρούσα Διπλωματική Εργασία έχει ως κύριο στόχο να εξετάσει κατά πόσον η Κίνα δύναται να χαρακτηριστεί ως αναθεωρητική δύναμη και εάν η άνοδός της συνιστά απειλή ασφαλείας για τη Δύση. Η έρευνα βασίζεται σε ποιοτική μεθοδολογία και στη συστηματική ανάλυση δευτερογενών ακαδημαϊκών πηγών. Το θεωρητικό πλαίσιο αντλείται κυρίως από τον νεορεαλισμό, τόσο στην αμυντική όσο και στην επιθετική του εκδοχή, και συμπληρώνεται από τη θεωρία του αναθεωρητισμού και την έννοια της στρατηγικής κουλτούρας. Η θεωρητική ανάλυση πλαισιώνεται από εμπειρικά παραδείγματα που αφορούν τη στρατιωτικοποίηση της Νότιας Σινικής Θάλασσας, τη στρατηγική της Κίνας έναντι της Ταϊβάν, τον τεχνολογικό ανταγωνισμό σε τομείς αιχμής όπως το 5G και η τεχνητή νοημοσύνη, καθώς και την άσκηση ήπιας ισχύος μέσω πολιτισμικών και εκπαιδευτικών μηχανισμών. Τα ευρήματα της μελέτης αναδεικνύουν ότι η Κίνα δεν επιδιώκει την άμεση και συνολική ανατροπή της διεθνούς τάξης, αλλά υιοθετεί μια στρατηγική μετριοπαθούς και επιλεκτικού αναθεωρητισμού. Η συμπεριφορά της χαρακτηρίζεται από σταδιακή αμφισβήτηση συγκεκριμένων κανόνων και ιεραρχιών, κυρίως σε τομείς ζωτικών συμφερόντων, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί σημαντικό βαθμό θεσμικής ενσωμάτωσης στο υφιστάμενο διεθνές σύστημα. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Κίνα αποτελεί φορέα αναθεωρητισμού και συνιστά επιλεκτική και διαρθρωτική απειλή ασφαλείας για τη Δύση, όχι κυρίως μέσω άμεσης στρατιωτικής σύγκρουσης, αλλά μέσω μακροπρόθεσμων μεταβολών στους συσχετισμούς ισχύος, στην τεχνολογία και στους θεσμούς της διεθνούς τάξης. Η κατανόηση αυτής της δυναμικής είναι σημαντική για τη διαμόρφωση ρεαλιστικών και αποτελεσματικών στρατηγικών απαντήσεων στο νέο διεθνές περιβάλλον. ENGLISH ABSTRACT China’s rise constitutes the most profound structural transformation of the international system in the twenty-first century, bringing back to the forefront fundamental questions concerning the nature of power, the stability of the international order, and the future of great power relations. From its rapid economic and technological ascent to its expanding strategic presence in key geopolitical regions, China has emerged as a central actor with an increasing capacity to shape global developments. Against this background, this study aims to assess whether China can be characterized as a revisionist power and whether its rise constitutes a security threat to the West. The research employs a qualitative research methodology based on the systematic analysis of secondary academic sources. Its theoretical framework draws primarily on neorealism, in both its defensive and offensive variants, and is complemented by theories of revisionism and the concept of strategic culture. The theoretical analysis is supported by empirical case studies, including the militarization of the South China Sea, China’s strategy toward Taiwan, technological competition in critical sectors such as 5G and artificial intelligence, and the projection of soft power through cultural and educational mechanisms. The findings of the research indicate that China does not pursue the immediate and comprehensive overthrow of the international order. Instead, it adopts a strategy of moderate and selective revisionism. Chinese behavior is characterized by the gradual contestation of specific rules, norms, and hierarchies—primarily in areas related to vital national interests—while simultaneously maintaining a significant degree of institutional integration within the existing international system. In conclusion, the thesis argues that China should be understood as a revisionist actor that poses a selective and structural security challenge to the West. This challenge manifests not mainly through direct military confrontation, but through long-term shifts in power distribution, technological competition, and institutional influence within the international order. Understanding this nuanced and incremental form of revisionism is essential for the formulation of realistic and effective Western strategies in an evolving global environment.

2026-02-01T00:00:00Z Ζαφειρόπουλος, Σπυρίδων http://hdl.handle.net/11728/13319 2026-04-27T14:31:50Z 2026-02-01T00:00:00Z

Η αναδιαμόρφωση του ρόλου της Αιγύπτου στο περιφερειακό σύστημα της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου Ζαφειρόπουλος, Σπυρίδων Η εργασία εξετάζει τον βαθμό κατά τον οποίο η Αίγυπτος, κατά την προεδρία του Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι, μπορεί να χαρακτηριστεί ως περιφερειακή δύναμη στο σύγχρονο περιφερειακό σύστημα της Μέσης Ανατολής. Η ανάλυση δείχνει ότι η αιγυπτιακή περίπτωση δεν εντάσσεται με σαφήνεια στις κλασικές κατηγορίες περιφερειακής ή μεσαίας δύναμης, καθώς συνδυάζει στοιχεία ενεργού περιφερειακής παρουσίας με σημαντικούς οικονομικούς, θεσμικούς και στρατηγικούς περιορισμούς. Η Αίγυπτος διατηρεί αξιόλογη στρατιωτική ισχύ, γεωγραφικό πλεονέκτημα και διπλωματική κινητικότητα σε κρίσιμες υποπεριοχές, γεγονός που της επιτρέπει να παραμένει παρούσα και υπολογίσιμη στις περιφερειακές εξελίξεις. Ωστόσο, η περιορισμένη στρατηγική αυτονομία, η εξάρτηση από εξωτερική χρηματοδότηση και η έμφαση στη λογική της ασφάλειας περιορίζουν τη δυνατότητα ανάληψης μακροχρόνιου κόστους και τη διαμόρφωση ηγεμονικού περιφερειακού ρόλου. Ως αποτέλεσμα, η Αίγυπτος της περιόδου Σίσι καταλαμβάνει μια ενδιάμεση θέση ισχύος, λειτουργώντας κυρίως ως παράγοντας σταθεροποίησης και διαχείρισης κινδύνων παρά ως διαμορφωτής περιφερειακής τάξης. Η περίπτωση αυτή αναδεικνύει τα όρια των παραδοσιακών εννοιολογικών σχημάτων και προσφέρει ευρύτερα συμπεράσματα για τη φύση της περιφερειακής ισχύος σε συνθήκες αυξημένων δομικών περιορισμών. ENGLISH ABSTRACT This study examines the extent to which Egypt, during the presidency of Abdel Fattah al-Sisi, can be characterised as a regional power within the contemporary Middle Eastern system. The analysis demonstrates that Egypt does not fit neatly into the classical categories of either a regional or a middle power, as it combines elements of active regional presence with significant economic, institutional, and strategic constraints. Egypt retains substantial military capabilities, a strategic geographical position, and sustained diplomatic engagement across key sub-regions, including the Eastern Mediterranean, North Africa, and the Middle East. These factors allow it to remain a visible and relevant regional actor. However, limited strategic autonomy, dependence on external financial support, and the predominance of security-driven governance restrict its capacity to bear long-term regional costs or to unilaterally shape regional outcomes. Consequently, Egypt under al-Sisi occupies an intermediate position of power, functioning primarily as a stabilising and risk-management actor rather than as a hegemonic force capable of restructuring the regional order. The Egyptian case highlights the limitations of traditional power classifications and contributes broader insights into the nature of regional power in an international environment characterised by increasing constraints and declining hegemonic capacity.

2026-02-01T00:00:00Z Παρασκευά, Σωτήρης http://hdl.handle.net/11728/13318 2026-04-27T14:26:23Z 2026-02-01T00:00:00Z

Η Συμβολή της Ενεργειακής Ασφάλειας, στην Υψηλή Στρατηγική της Τουρκίας: Η Περίπτωση του Ψευδοκράτους στην Κύπρο Παρασκευά, Σωτήρης Η παρούσα διπλωματική εργασία, ακολουθώντας μεθοδολογική προσέγγιση και βασιζόμενη στη μελέτη της περίπτωσης του ψευδοκράτους, επικεντρώνεται στο ρόλο της ενεργειακής ασφάλειας, ως δομικού πυλώνα στη διαμορφούμενη υψηλή στρατηγική της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Σε ένα ανταγωνιστικό και άναρχο διεθνές σύστημα, η ενέργεια αποτελεί εκ των κρισιμότερων παραγόντων ισχύος, με την Τουρκία να επιδιώκει, περισσότερο από ποτέ, την ανάδειξή της σε περιφερειακή και ενεργειακή υπερδύναμη. Στο δρόμο για επίτευξη των στόχων της, η Άγκυρα εκμεταλλεύεται το παρανόμως κατεχόμενο έδαφος στην Κύπρο, ως μέσο γεωπολιτικής και γεωοικονομικής επιρροής, αμφισβητώντας το status quo και τον υφιστάμενο ενεργειακό σχεδιασμό της Ανατολικής Μεσογείου και ευρύτερα της Μέσης Ανατολής. Στη μελέτη, αντλούμενα δεδομένα, τόσο από την ελληνική όσο και από τη διεθνή βιβλιογραφία, αξιοποιούνται στην εφαρμογή θεωρητικών εργαλείων όπως, τις διαστάσεις της ενεργειακής ασφάλειας (4Αs), την ανάλυση SWOT, τη χαρτογράφηση ενδιαφερομένων μερών (stakeholders) και τη θεωρία της υψηλής στρατηγικής, υπό τη σκέπη της ρεαλιστικής σχολής σκέψης. Συμπερασματικά, το ψευδοκράτος, εργαλειοποιείται από την Τουρκία, ως μοχλός άσκησης πίεσης στην Κυπριακή Δημοκρατία και δίοδος αμφισβήτησης της διεθνούς νομιμότητας, με την ενεργειακή ασφάλεια να αναδεικνύεται ως αναπόσπαστο στοιχείο της υψηλής στρατηγικής της χώρας. Η εργασία δύναται να αποτελέσει ένα βοήθημα κατανόησης του τρόπου με τον οποίο συνδέεται η ενέργεια με τη στρατηγική ισχύ, αναδεικνύοντας τη σπουδαιότητα του παράγοντα «ενέργεια», στις παρατηρούμενες ραγδαίες γεωπολιτικές μεταβολές της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου. ENGLISH ABSTRACT This master’s thesis adopts a structured methodological approach and, through a case study analysis of the unrecognized entity in Cyprus, focuses on the role of energy security as a fundamental pillar of Turkey’s evolving high strategy in the Eastern Mediterranean. Within a competitive and anarchic international system, energy constitutes one of the most critical sources of power, while Turkey increasingly aspires to establish itself as both a regional and an energy powerhouse. In pursuing these strategic objectives, Ankara exploits the illegally occupied territory of Cyprus as a means of geopolitical and geoeconomic leverage, actively challenging the existing status quo as well as the prevailing energy architecture of the Easter Mediterranean and, more broadly, the Middle East. Drawing upon data derived from both Greek and international academic literature, the study applies a set of theoretical and analytical tools, including the four dimensions of energy security (the 4As framework), SWOT analysis, stakeholder mapping, and the theory of high strategy, all examined within the analytical framework of the realistic school of thought. The findings indicate that the unrecognized entity is instrumentalized by Turkey as a pressure mechanism against the Republic of Cyprus and as a conduit for contesting international legality, with energy security emerging as an integral component of the country’s high strategic calculus. Overall, this thesis aims to contribute to a deeper understanding of the interconnection between energy and strategic power, highlighting the growing significance of energy as a decisive factor amid the rapidly evolving geopolitical dynamics of the Easter Mediterranean region.

2026-02-01T00:00:00Z