http://hdl.handle.net/11728/11495 Τμήμα Ιστορίας, Πολιτικών και Διεθνών Σπουδών 2026-04-30T17:14:48Z http://hdl.handle.net/11728/13344 ΙΜΒΡΟΣ-ΤΕΝΕΔΟΣ: Η Ιστορία μέσα από τις μαρτυρίες των κατοίκων τους (Ιμβρίων) που βρέθηκαν στο μεταίχμιο της διεκδίκησης δύο χωρών Διώχνου, Ζωή Η παρούσα εργασία αναφέρεται στα νησιά Ίμβρος και Τένεδος τα οποία ύστερα από τη σύντομη ελληνική κυριαρχία την περίοδο 1912-1923 κατακυρώθηκαν με τη Συνθήκη της Λωζάννης στην Τουρκία. Η παράθεση ιστορικών προλεγόμενων κρίθηκε απαραίτητη για να διαφανεί η διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας των νησιών παρά τη μακραίωνη οθωμανική κυριαρχία. Σκοπός της εργασίας είναι να αναδειχθεί ο ανθρώπινος παράγοντας. Ειδικότερα να αναδειχθεί ο αγώνας των Ιμβρίων και των Τενεδίων να παραμείνουν στο νησί τους παρά τις προσπάθειες αφελληνισμού και τη στέρηση των κοινοτικών, εκκλησιαστικών και εκπαιδευτικών δικαιωμάτων τους ως το 1930. Διαγράφεται το ψυχικό σθένος με το οποίο αντιμετώπισαν τα φορολογικά μέτρα, τις απαλλοτριώσεις και τους εποικισμούς στη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου. Ακολούθως, παρουσιάζεται η ελληνοτουρκική προσέγγιση των δεκαετιών 1930 και 1950 που βελτίωσε τη ζωή τους. Τέλος περιγράφεται το κλίμα φόβου και ανασφάλειας των ετών 1963- 1964 που τους εξώθησε στη φυγή. ENGLISH ABSTRACT The present study examines the historical course of the islands of Imbros and Tenedos, which, following a brief period of Greek sovereignty (1912–1923), were awarded to Turkey under the Treaty of Lausanne. Reference to the historical background is considered necessary in order to highlight the preservation of the Greek identity of the islands despite centuries of Ottoman rule. The main aim of this study is to emphasize the human factor, and more specifically the struggle of the inhabitants of Imbros and Tenedos to remain on their native islands despite policies of dehellenization and the deprivation of their communal, moral resilience with which they confronted oppressive taxation, expropriations and settlement policies during the Second World War. Subsequently, the Greek-Turkish rapprochement of the 1930s and 1950s is presented, which is a period that led to an improvement in their living conditions. Finally, there is a description of the ruling of fear and insecurity during the years 1963–1964, which ultimately forced a large part of the Greek population to flee the islands. 2026-02-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11728/13343 Οι διαπραγματεύσεις της Ελλάδας για την είσοδό της στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ): Πολιτικές, διπλωματικές και κοινωνικές διαστάσεις (1975-1981) Τσάτσας, Βασίλειος Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) κατά την περίοδο 1975-1981, αναλύοντας τις πολιτικές, διπλωματικές και κοινωνικές διαστάσεις της διαδικασίας. Η ένταξη της Ελλάδας δεν αντιμετωπίζεται ως μια στενά οικονομική επιλογή, αλλά ως μια στρατηγική πολιτική απόφαση με βαθύ ιστορικό και θεσμικό αποτύπωμα, η οποία συνδέθηκε άμεσα με τη σταθεροποίηση της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας και την επανένταξη της χώρας στον δυτικό κόσμο (Karamouzi, 2014). Αρχικά, παρουσιάζεται το ιστορικό πλαίσιο της ελληνικής ευρωπαϊκής πορείας, από τη Συμφωνία Σύνδεσης του 1961 έως τη Μεταπολίτευση του 1974, αναδεικνύοντας τη συνέχεια αλλά και τη διακοπή που επέφερε η δικτατορία. Στη συνέχεια, αναλύεται η υποβολή της αίτησης ένταξης το 1975 και η επιφυλακτική στάση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, καθώς και η πολιτική απόφαση των κρατών-μελών να προχωρήσουν στις διαπραγματεύσεις, υπερβαίνοντας καθαρά τεχνοκρατικές αξιολογήσεις. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην πορεία των διαπραγματεύσεων την περίοδο 1976-1978, στα βασικά εμπόδια που αναδείχθηκαν και στον καθοριστικό ρόλο της προσωπικής διπλωματίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή για την επιτάχυνση των εξελίξεων. Η εργασία εξετάζει επίσης τις εσωτερικές πολιτικές και κοινωνικές αντιπαραθέσεις που προκάλεσε η ευρωπαϊκή προοπτική, καθώς και τη στάση των βαλκανικών γειτόνων της Ελλάδας, οι οποίοι αντιλήφθηκαν την ένταξη ως γεωπολιτική μετατόπιση της χώρας προς τη δυτική Ευρώπη. Τέλος, η ανάλυση επεκτείνεται πέρα από το 1981, αποτιμώντας τη μακρά πορεία της Ελλάδας εντός της ΕΟΚ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από την αρχική ευφορία έως τις διαρθρωτικές αδυναμίες, την ένταξη στην ΟΝΕ και την κρίση χρέους του 2010. Συμπερασματικά, η ένταξη στην ΕΟΚ αναδεικνύεται ως ιστορικά αναγκαία και πολιτικά επιτυχής επιλογή, η οποία όμως δεν συνοδεύτηκε από τον απαιτούμενο εσωτερικό μετασχηματισμό, γεγονός που επηρέασε καθοριστικά τη μετέπειτα πορεία της χώρας. 2026-02-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11728/13341 Εγκατάσταση και Ενσωμάτωση των προσφύγων στη Θάσο μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή Ρουμπή, Θεοδώρα Η παρούσα εργασία εξετάζει τη διαδικασία υποδοχής, εγκατάστασης και ενσωμάτωσης των προσφύγων από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη στη Θάσο, στο ιστορικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών. Μέσα από τη μελέτη πρωτογενών και δευτερογενών πηγών, αναλύονται οι όροι άφιξης των προσφυγικών πληθυσμών, οι συνθήκες προσωρινής και οριστικής στέγασής τους, καθώς και τα δημογραφικά χαρακτηριστικά που αποτυπώνουν τη σύνθεση και την κατανομή τους στο νησί. Έμφαση δίνεται επίσης στον ρόλο του κράτους, των φορέων εξωτερικής βοήθειας και των τοπικών μηχανισμών στην αντιμετώπιση των άμεσων αναγκών και στη διαδικασία αποκατάστασης των προσφύγων. Παράλληλα, η εργασία διερευνά τις μορφές κοινωνικής και οικονομικής ένταξης των προσφύγων, τις σχέσεις τους με τον γηγενή πληθυσμό και τις εντάσεις που εκδηλώθηκαν κατά την αρχική περίοδο της εγκατάστασης, καθώς και τον ρόλο της εκπαίδευσης ως πεδίου, τόσο διακρίσεων, όσο και σταδιακής κοινωνικής ενσωμάτωσης. Στο τελευταίο μέρος, αναλύονται ζητήματα συλλογικής μνήμης και προσφυγικής ταυτότητας, με αναφορά στις διαδοχικές γενιές απογόνων των προσφύγων και στη συμβολή τους στη διαμόρφωση της τοπικής κοινωνίας. Η μελέτη αναδεικνύει τη σημασία της μικρασιατικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη λειτουργία των προσφυγικών συλλόγων και τη διατήρηση της πολιτιστικής συνέχειας, συμβάλλοντας στη βαθύτερη κατανόηση της τοπικής διάστασης της προσφυγικής εμπειρίας και της ιστορικής σημασίας. ENGLISH ABSTRACT This study examines the process of reception, settlement, and integration of refugees from Asia Minor and Eastern Thrace on Thassos, in the historical context that emerged after the Asia Minor Catastrophe and the compulsory exchange of populations. Through the study of primary and secondary sources, conditions of arrival of the refugee populations, their temporary and permanent housing accomodation, as well as the demographic characteristics that reflect their composition and distribution on the island are analyzed. Particular emphasis is placed on the role of the state foreign aid agencies, and local mechanisms in addressing immediate needs during the process of refugee rehabilitation. At the same time, the study explores the forms of social and economic integration of refugees, their relations with the native population and the tensions which arose during the initial period of settlement, as well as the role of education as a field of both discrimination and gradual social integration. The last part analyzes issues of collective memory and refugee identity, with reference to successive generations of refugee descendants and their contribution to the formation of the local community. The essay highlights the importance of the cultural heritage of Asia Minor, the role of refugee associations, and the preservation of cultural continuity, contributing to a deeper understanding of the local dimension of refugee experience and its historical significance. 2026-02-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11728/13340 Ο Εθνικός Διχασμός και οι συνέπειές του για την εξέλιξη της Μικρασιατικής Εκστρατεία Φυσαράκης, Παύλος ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η Μικρασιατική Εκστρατεία (1919–1922) αποτελεί ένα από τα πλέον μελετημένα αλλά και αμφιλεγόμενα κεφάλαια της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Η έκβασή της, η οποία κορυφώθηκε με τη Μικρασιατική Καταστροφή, δεν συνιστά μόνο στρατιωτική ήττα, αλλά βαθύτατη πολιτική, κοινωνική και θεσμική τομή για το ελληνικό κράτος. Η παρούσα εργασία εστιάζει στις συνέπειες του Εθνικού Διχασμού στην εξέλιξη της Μικρασιατικής Εκστρατείας, προσεγγίζοντας το ζήτημα όχι ως απομονωμένο πολιτικό φαινόμενο, αλλά ως διαχρονικό παράγοντα που επηρέασε τη στρατηγική αντίληψη, τη λειτουργία του στρατεύματος και τη διεθνή θέση της Ελλάδας. Σκοπός της εργασίας είναι να αναδείξει τον τρόπο με τον οποίο ο Εθνικός Διχασμός διαπέρασε όλα τα επίπεδα της ελληνικής κρατικής λειτουργίας κατά την κρίσιμη περίοδο 1919–1922 και να εξετάσει κατά πόσο συνέβαλε στη σταδιακή αποδυνάμωση της ελληνικής προσπάθειας στη Μικρά Ασία. Η έρευνα δεν επιδιώκει την απόδοση μονοσήμαντων ευθυνών ούτε την αναπαραγωγή διχαστικών ερμηνειών, αλλά την κατανόηση των μηχανισμών μέσω των οποίων η πολιτική πόλωση μετατράπηκε σε στρατιωτική και διπλωματική αδυναμία. Κεντρικός στόχος είναι η διερεύνηση της σχέσης ανάμεσα στις πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας, τις θεσμικές δυσλειτουργίες του στρατεύματος και τη μεταστροφή του διεθνούς περιβάλλοντος εις βάρος της Ελλάδας. 2026-02-01T00:00:00Z