Καινοτομία και δημουργικότητα με τη χρήση νέων τεχνολογιών στην προσχολική εκπαίδευση

Σάλου, Αθηνά (2020-05)

Thesis

Πολλά εκπαιδευτικά στελέχη και διευθυντές της Προσχολικής Εκπαίδευσης στην Ελλάδα, πειραματίζονται και καινοτομούν κατά τη διεξαγωγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας και των διοικητικών τους καθηκόντων, κάνοντας χρήση διαφόρων εκπαιδευτικών τεχνικών και τεχνολογικών εργαλείων. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να μελετήσει τους παράγοντες που επηρεάζουν την ένταξη αλλά και την εφαρμογή αυτών των καινοτόμων πρακτικών στις εκπαιδευτικές και μαθησιακές διαδικασίες υπό το πρίσμα των Νέων Τεχνολογιών. Η εκπαιδευτική ηγεσία αποτελεί τον πιο κρίσιμο παράγοντα προώθησης και εφαρμογής καινοτόμων πρακτικών στις εκπαιδευτικές μονάδες προσχολικής εκπαίδευσης, ενώ το κράτος σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθεί, όχι πάντα επαρκώς, να υποστηρίζει τεχνολογικά τα νηπιαγωγεία, προωθώντας, καινοτόμα προγράμματα και δράσεις. Η καινοτομία δε θεωρείται ατομικό επίτευγμα, αλλά ομαδικό, και η χρήση τψν νέων τεχνολογιών μπορεί με σωστή διαχείριση να αλλάξει τόσο τη διδακτική πράξη όσο και τη διοικητική - οργανωτική διαδικασία, εφόσον υπάρχει επιμόρφωση, διάθεση και συνεργασία μεταξύ των εκπαιδευτικών φορέων. Βήματα προς αυτή την κατεύθυνση γίνονται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Στην έρευνα επιλέχθηκε η ποιοτική μέθοδος συλλογής δεδομένων, η οποία επιτρέπει την πολύπτυχη εξέταση του θέματος με μικρό αριθμό υποκειμένων, όπου μας ενδιαφέρει η κατανόηση και η καταγραφή απόψεων σχετικά με τα ερευνητικά ερωτήματά μας. Το εργαλείο συλλογής δεδομένων είναι η ημιδομημένη συνέντευξη με ερωτήσεις κλειστού και ανοικτού τύπου. Το δείγμα αποτελείται από δεκατέσσερις (14) Έλληνες νηπιαγωγούς από περιοχές όλης της επικράτειας - συγκεκριμένα από τους Νομούς Θεσσαλονίκης, Πέλλας, Χανίων και Λάρισας - οι οποίοι υπηρετούν παράλληλα ή έχουν υπηρετήσει στο παρελθόν σε διευθυντικές θέσεις. Συμπερασματικά, οι σύγχρονοι Έλληνες νηπιαγωγοί και διευθυντικά στελέχη της Προσχολικής Εκπαίδευσης, θεωρούν πως τα διάφορα σεμινάρια επιμόρφωσης και κατάρτισης μπορούν και πρέπει να στηρίζουν το έργο τους, ενώ η πλειοψηφία αυτών σχεδιάζει δημιουργικές εργασίες στηριζόμενοι στις νέες τεχνολογίες. Παρόλα αυτά, σημειώνεται μεγάλη έλλειψη υλικοτεχνικής υποδομής, ενώ οι πρωτοβουλίες για επιμόρφωση πηγάζουν στο μεγαλύτερο ποσοστό από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς χωρίς το κράτος να συμβάλλει ιδιαίτερα σε αυτό.