Νέες μορφές εργασίας στην τεχνολογική βιομηχανία: Πώς η τεχνητή νοημοσύνη και η αυτοματοποίηση ανασχεδιάζουν ρόλους, δεξιότητες και σχέσεις εργοδότη–εργαζομένου.
ENGLISH ABSTRACT This Master’s dissertation investigates how Artificial Intelligence (AI) and automation are transforming work in the technology sector, focusing on job role redesign, employee autonomy, and work experience in Cyprus. The primary objective is to empirically assess whether AI leads to job replacement or to a deeper reconfiguration of tasks, skills, and employment relations. A quantitative, cross-sectional methodology was employed using a structured online questionnaire administered to 27 technology professionals across technical and managerial roles. The instrument comprised 20 five-point Likert-scale items measuring AI integration, role redesign, perceived autonomy, and work experience outcomes. Data were analyzed using descriptive statistics, correlation analysis, and regression techniques. The results demonstrate that AI primarily operates at the task level, automating routine activities while generating new responsibilities related to AI supervision and system integration. However, AI adoption is also associated with a moderate decline in perceived autonomy, particularly in work scheduling and decision-making discretion. These effects are unevenly distributed, with junior and support roles experiencing greater vulnerability. In terms of work experience, AI contributes to both positive outcomes, such as enhanced engagement for highly skilled roles, and negative outcomes, notably increased technostress linked to algorithmic monitoring. The study concludes that AI-driven work transformation depends largely on organizational and governance choices rather than technological inevitability. Human-centric implementation, skill development, and transparency are essential for ensuring that AI adoption supports high-quality work rather than intensified control. The findings contribute to the empirical literature on AI and work and provide practical insights for technology organizations and policymakers.
Thesis
Σκοπός της παρούσας Διπλωματικής Εργασίας είναι η διερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) και ο αυτοματισμός αναδιαμορφώνουν τους εργασιακούς ρόλους, τις απαιτούμενες δεξιότητες και τις σχέσεις εργοδότη–εργαζομένου στον τεχνολογικό κλάδο, με έμφαση στην κυπριακή αγορά. Η μελέτη επιδιώκει να υπερβεί τις ντετερμινιστικές προσεγγίσεις της «αντικατάστασης θέσεων εργασίας» και να εξετάσει εμπειρικά τον μετασχηματισμό της εργασίας σε επίπεδο καθηκόντων, αυτονομίας και εργασιακής εμπειρίας. Η έρευνα ακολουθεί ποσοτικό, συγχρονικό ερευνητικό σχεδιασμό και βασίζεται στη συλλογή δεδομένων μέσω δομημένου διαδικτυακού ερωτηματολογίου. Το δείγμα αποτελείται από 27 επαγγελματίες του τεχνολογικού κλάδου, οι οποίοι απασχολούνται σε τεχνικούς και διοικητικούς ρόλους. Το ερωτηματολόγιο περιλάμβανε 20 ερωτήσεις κλίμακας Likert πέντε βαθμίδων (1–5) και κάλυπτε πέντε βασικές ενότητες: ενσωμάτωση ΤΝ, επανασχεδιασμό ρόλων, αντιληπτή αυτονομία και αποτελέσματα εργασιακής εμπειρίας. Η ανάλυση πραγματοποιήθηκε με περιγραφική στατιστική, συσχετίσεις και μοντέλα παλινδρόμησης. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η ΤΝ δεν οδηγεί σε άμεση κατάργηση θέσεων εργασίας, αλλά σε ουσιαστικό επανασχεδιασμό των ρόλων. Οι εργασίες ρουτίνας αυτοματοποιούνται, ενώ αναδύονται νέες ευθύνες που σχετίζονται με την εποπτεία, την ενσωμάτωση και την αξιολόγηση συστημάτων ΤΝ, συνοδευόμενες από αυξημένες απαιτήσεις δεξιοτήτων. Παράλληλα, καταγράφεται μέτρια μείωση της αντιληπτής αυτονομίας, κυρίως στον έλεγχο του χρόνου και των μεθόδων εργασίας, με εντονότερες επιπτώσεις σε ρόλους εισαγωγικού επιπέδου και υποστηρικτικές θέσεις. Η εργασιακή εμπειρία εμφανίζει διττό χαρακτήρα, συνδυάζοντας μέτρια επίπεδα ικανοποίησης και δέσμευσης με αυξημένο τεχνοστρές σε περιβάλλοντα εντατικής χρήσης και παρακολούθησης. Η Διπλωματική Εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο αντίκτυπος της Τεχνητής Νοημοσύνης στην εργασία δεν είναι τεχνολογικά προκαθορισμένος, αλλά εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από οργανωσιακές επιλογές, πρακτικές διακυβέρνησης και επενδύσεις στην ανάπτυξη δεξιοτήτων. Η διατήρηση του ανθρώπινου ελέγχου, η παροχή εκπαίδευσης και η ανθρωποκεντρική εφαρμογή της ΤΝ αποτελούν κρίσιμους παράγοντες για τη μείωση της απώλειας αυτονομίας και του τεχνοστρές. Η μελέτη συμβάλλει εμπειρικά στη βιβλιογραφία για την ΤΝ και την εργασία και υπογραμμίζει την ανάγκη για μελλοντική διαχρονική έρευνα σχετικά με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του τεχνολογικού μετασχηματισμού.