Ψυχοκοινωνικές προκλήσεις γονέων παιδιών με σχιστίες στην Κύπρο: Πιλοτική διερεύνηση ψυχοεκπαιδευτικής παρέμβασης σε ομάδα υποστήριξης
Loading...
Date
Authors
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Συμβουλευτικής Ψυχολογίας, Σχολή Επιστημών Υγείας, Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφος
Abstract
Η παρούσα μελέτη διερευνά τις ψυχοκοινωνικές προκλήσεις γονέων παιδιών με σχιστίες στην Κύπρο, με εμπειρικό δείγμα μητέρες, και εξετάζει πιλοτικά την εφαρμογή μιας ψυχοεκπαιδευτικής παρέμβασης σε ομάδα υποστήριξης, εξετάζοντας την αυτοσυμπόνια ως πιθανό προστατευτικό ψυχολογικό παράγοντα. Η μελέτη στηρίζεται στη διεθνή βιβλιογραφία, η οποία αναδεικνύει ότι οι γονείς παιδιών με σχιστίες συχνά βιώνουν αυξημένη ψυχολογική επιβάρυνση και υπογραμμίζει την ανάγκη για στοχευμένες παρεμβάσεις υποστήριξης. Στο κυπριακό πλαίσιο, η εμπειρική διερεύνηση τέτοιων παρεμβάσεων παραμένει περιορισμένη. Τα κύρια ερευνητικά ερωτήματα αφορούσαν τη διερεύνηση των μεταβολών στην ψυχολογική δυσφορία, όπως αυτή αποτυπώνεται στις διαστάσεις της κατάθλιψης, του άγχους και του στρες, τη μεταβολή της αυτοσυμπόνιας καθώς και τη σχέση μεταξύ αυτών των μεταβλητών πριν και μετά την παρέμβαση.
Η μελέτη υιοθέτησε ποσοτικό σχεδιασμό μίας ομάδας, με μετρήσεις πριν και μετά την παρέμβαση. Το δείγμα αποτελούνταν από επτά μητέρες παιδιών με σχιστία χείλους και/ή υπερώας, οι οποίες συμμετείχαν σε πέντε εβδομαδιαίες διαδικτυακές ομαδικές συνεδρίες διάρκειας περίπου 90 λεπτών. Η παρέμβαση βασίστηκε σε ψυχοεκπαιδευτικά, γνωσιακά-συμπεριφορικά και βιωματικά στοιχεία, αντλώντας αρχές από τη Γνωσιακή-Συμπεριφορική Θεραπεία, τη θετική ψυχολογία, την αυτοσυμπόνια και το μοντέλο της οικογενειακής ανθεκτικότητας. Η ψυχολογική δυσφορία αξιολογήθηκε με την Κλίμακα Κατάθλιψης, Άγχους και Στρες (DASS-21), ενώ η αυτοσυμπόνια με την ελληνική εκδοχή της Κλίμακας Αυτοσυμπόνιας (Self-Compassion Scale – SCS).
Παρόλο που η παρέμβαση δεν οδήγησε σε στατιστικά σημαντικές αλλαγές, παρατηρήθηκαν τάσεις βελτίωσης σε ορισμένες μεταβλητές. Η πιο εμφανής βελτίωση καταγράφηκε στο στρες, γεγονός που υποδηλώνει ότι η συμμετοχή στην παρέμβαση ενδέχεται να συνδέθηκε με καλύτερη διαχείριση της καθημερινής έντασης και ψυχολογικής επιβάρυνσης των μητέρων. Συνολικά, τα ευρήματα αυτά παρέχουν χρήσιμες αρχικές ενδείξεις για την ανάπτυξη και εφαρμογή ψυχοεκπαιδευτικών παρεμβάσεων, οι οποίες μπορούν να λειτουργήσουν υποστηρικτικά για γονείς παιδιών με σχιστία χείλους και/ή υπερώας στην Κύπρο.
Description
The present study explores the psychosocial challenges experienced by parents of children with clefts in Cyprus, using an empirical sample of mothers, and examines the pilot implementation of a psychoeducational intervention within a support group. It also examines self-compassion as a potential protective psychological factor. The study is grounded in international literature, which indicates that parents of children with clefts often experience increased psychological burden and highlights the need for targeted support interventions. Within the Cypriot context, the empirical investigation of such interventions remains limited. The main research questions focused on exploring changes in psychological distress, as reflected in the dimensions of depression, anxiety, and stress, changes in self-compassion, as well as the relationship between these variables before and after the intervention.
The study adopted a quantitative one-group design, with measurements before and after the intervention. The sample consisted of seven mothers of children with cleft lip and/or palate, who participated in five weekly online group sessions lasting approximately 90 minutes each. The intervention was based on psychoeducational, cognitive-behavioural, and experiential components, drawing on principles from Cognitive Behavioural Therapy, positive psychology, self-compassion, and the family resilience model. Psychological distress was assessed using the Depression, Anxiety and Stress Scale (DASS-21), while self-compassion was assessed using the Greek version of the Self-Compassion Scale (SCS).
Although the intervention did not lead to statistically significant changes, trends toward improvement were observed in some variables. The most notable improvement was recorded in stress, suggesting that participation in the intervention may have been associated with better management of daily tension and psychological burden among the mothers. Overall, these findings provide useful preliminary indications for the development and implementation of psychoeducational interventions that may offer supportive benefits for parents of children with cleft lip and/or palate in Cyprus.