Η συμβολή της ενεργειακής ασφάλειας στην εθνική στρατηγική: Η περίπτωση της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο
ENGLISH ABSTRACT The dissertation examines how energy security shapes Türkiye’s national strategy in the Eastern Mediterranean. Drawing on offensive realism, revisionism, and the concept of a regional power, it interprets energy both as a driver for reducing vulnerability and as an instrument of coercion. The analysis of Neo-Ottomanism, Strategic Depth, and the Blue Homeland doctrine shows how maritime claims, infrastructure, and energy flows are leveraged to secure a hub role and enhance power. Using an explanatory case-study approach and the PEST, 4As, and stakeholder-mapping frameworks, the study identifies strong performance in availability and accessibility (renewables, LNG/FSRUs, interconnections), but highlights vulnerabilities in cost tolerance and mixed social acceptability. It concludes that the strategy is operationally effective yet structurally fragile due to import dependence, macroeconomic instability, and geopolitical counter-alignments. The competitive Greece–Cyprus–Israel axis, alongside developments in Libya, Egypt, and Syria, continually reshapes the regional space for cooperation and escalation.
Thesis
Η διατριβή εξετάζει πώς η ενεργειακή ασφάλεια διαμορφώνει την εθνική στρατηγική της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Με θεωρητικό υπόβαθρο τον επιθετικό ρεαλισμό, τον αναθεωρητισμό και την έννοια της περιφερειακής δύναμης, ερμηνεύει την ενέργεια ως κίνητρο μείωσης τρωτότητας και ως μέσο πειθαναγκασμού. Η ανάλυση των δογμάτων Νέο-οθωμανισμού, Στρατηγικού Βάθους και Γαλάζιας Πατρίδας δείχνει πώς οι θαλάσσιες διεκδικήσεις, οι υποδομές και οι ροές χρησιμοποιούνται για ρόλο κόμβου και αναβάθμιση ισχύος. Με επεξηγηματική μελέτη περίπτωσης και εργαλεία PEST, 4As και ενδιαφερόμενων μερών, καταγράφεται ισχυρή διαθεσιμότητα και προσβασιμότητα (ΑΠΕ, LNG/FSRU, διασυνδέσεις), αλλά ευάλωτη ανεκτικότητα κόστους και μεικτή κοινωνική δεκτικότητα. Συμπεραίνεται ότι η στρατηγική είναι λειτουργική, όμως δομικά εύθραυστη λόγω εισαγωγικής εξάρτησης, μακροοικονομικής αστάθειας και γεωπολιτικών αντισυσπειρώσεων. Οι ανταγωνιστικοί άξονες Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ και οι εξελίξεις σε Λιβύη, Αίγυπτο, Συρία αναδιατάσσουν συνεχώς περιθώρια συνεργασίας και κλιμάκωσης περιφερειακά.