Η Ψευδαίσθηση Της Πραγματικότητας: Πώς Η τεχνητή Νοημοσύνη Αλλάζει Τις Στρατηγικές Αποφάσεις Σε Περίοδο Ψηφιακού Πολέμου.
ENGLISH ABSTRACT This dissertation examines how artificial intelligence is reshaping the contemporary strategic environment through the production and dissemination of fabricated information in conditions of digital and hybrid warfare. Special emphasis is placed on AI-enabled strategic disinformation as an instrument of influence that affects not only public perception but also decision-making processes by both state and non-state actors. The analysis begins by outlining the evolution of artificial intelligence as a strategic tool and proceeds to highlight key technologies such as deepfakes, automated bots, and content algorithms, which contribute to the construction of a “false reality” within the information domain. The study then explores perception as a crucial variable in security dynamics, drawing on theoretical models such as the perception–reaction–decision cycle and examining cognitive distortions that increase vulnerability to informational pressure. The dissertation further integrates strategic disinformation into the broader framework of hybrid threats and presents selected case studies, including the Russia–Ukraine war, China’s digital influence operations targeting Taiwan, and AI-driven interference in European electoral processes. Finally, it discusses the challenges faced by states and international institutions and proposes resilience-oriented strategies focused on institutional coordination, verification mechanisms, and societal digital literacy.
Thesis
Η παρούσα διατριβή εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο η τεχνητή νοημοσύνη μεταβάλλει το σύγχρονο στρατηγικό περιβάλλον, μέσω της παραγωγής και διάδοσης κατασκευασμένης πληροφορίας σε συνθήκες ψηφιακού και υβριδικού πολέμου. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη στρατηγική παραπληροφόρηση ως εργαλείο επιρροής που επηρεάζει όχι μόνο τη δημόσια αντίληψη, αλλά και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων από κρατικούς και μη κρατικούς δρώντες. Η ανάλυση ξεκινά με την εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης ως στρατηγικού μέσου και συνεχίζει με την ανάδειξη τεχνολογιών όπως τα deepfakes, τα αυτοματοποιημένα bots και οι αλγόριθμοι περιεχομένου, που συμβάλλουν στη δημιουργία μιας «ψευδούς πραγματικότητας». Στη συνέχεια, διερευνάται ο ρόλος της αντίληψης ως κρίσιμης μεταβλητής στην ασφάλεια, μέσα από θεωρητικά σχήματα όπως το perception–reaction–decision και μέσα από τις γνωστικές παραμορφώσεις που καθιστούν τους λήπτες αποφάσεων ευάλωτους σε πληροφοριακές πιέσεις. Η εργασία ενσωματώνει τη στρατηγική παραπληροφόρηση στο πλαίσιο των υβριδικών απειλών και εξετάζει χαρακτηριστικές μελέτες περίπτωσης, όπως ο πόλεμος Ρωσίας–Ουκρανίας, οι επιχειρήσεις επιρροής της Κίνας στην Ταϊβάν και οι παρεμβάσεις μέσω AI σε ευρωπαϊκές εκλογικές διαδικασίες. Τέλος, αναλύονται οι προκλήσεις για κράτη και διεθνείς θεσμούς και προτείνονται πολιτικές ανθεκτικότητας, θεσμικού συντονισμού και κοινωνικής προστασίας απέναντι στην ψηφιακή απειλή.