Από τον αντικομουνισμό στον «ρεαλισμό»: ο ελληνικός τύπος και η στροφή προς την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας (1971-1972).

Abstract

Η προσέγγιση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στις αρχές της δεκαετίας του 1970, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες τομές στην ιστορία του Ψυχρού Πολέμου. Η σινοαμερικανική προσέγγιση, η οποία κορυφώθηκε με την επίσκεψη του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον στο Πεκίνο τον Φεβρουάριο του 1972, σηματοδότησε τη σταδιακή μετάβαση από τον αυστηρό διπολισμό της μεταπολεμικής περιόδου σε ένα πιο σύνθετο και ευέλικτο διεθνές σύστημα, όπου ο ρεαλισμός και οι στρατηγικοί υπολογισμοί υπερίσχυσαν των ιδεολογικών σταθερών . Η εξέλιξη αυτή δεν περιορίστηκε στο επίπεδο των υπερδυνάμεων, αλλά επηρέασε άμεσα και τα κράτη που ήταν ενταγμένα στο δυτικό στρατόπεδο και εξαρτιούνταν πολιτικά και στρατηγικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα της στρατιωτικής δικτατορίας (1967–1974) αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση. Το καθεστώς της 21ης Απριλίου είχε οικοδομήσει τη νομιμοποίησή του σε έναν έντονο αντικομουνιστικό λόγο, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο διεθνές επίπεδο, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως προπύργιο της «αντικομουνιστικής σταθερότητας» στην Ανατολική Μεσόγειο.