Νικηταράς: Η Στρατηγική Συμβολή του στην Επανάσταση του 1821 και το Άδοξο Τέλος του
Thesis
Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 έχει αποτελέσει αντικείμενο εκτεταμένης ιστοριογραφικής μελέτης, τόσο ως πολιτικό και στρατιωτικό γεγονός όσο και ως ιδρυτική στιγμή του νεοελληνικού κράτους. Στο πλαίσιο αυτό, ορισμένες μορφές του Αγώνα έχουν αναδειχθεί σε κεντρικά πρόσωπα της εθνικής αφήγησης, συχνά μέσα από ηρωοποιητικές και συμβολικές αναπαραστάσεις. Ανάμεσά τους, η μορφή του Νικηταρά κατέχει ιδιαίτερη θέση: αναγνωρίζεται ευρέως ως πρότυπο ανδρείας και σωματικής ρώμης, συνδεδεμένο με τις πιο σφοδρές στιγμές του Αγώνα, αλλά σπανίως εξετάζεται με όρους συνολικής ιστορικής λειτουργίας και αξιακής συνέπειας. Η παρούσα διπλωματική εργασία επιχειρεί να επανατοποθετήσει τον Νικηταρά στο ιστορικό του βάθος, απομακρυνόμενη από μονοδιάστατες ηρωικές αφηγήσεις που περιορίζονται αποκλειστικά στη στρατιωτική του δράση. Στόχος της δεν είναι η αποδόμηση της μορφής του, αλλά η επιστημονική της εμβάθυνση: να αναδειχθεί ο Νικηταράς όχι μόνο ως αποτελεσματικός πολεμιστής και στρατηγικός παράγοντας του Αγώνα, αλλά και ως φορέας ενός ιδιαίτερου ήθους, το οποίο εκφράστηκε μέσα από την ανιδιοτέλεια, την ακτημοσύνη και τη συστηματική αποφυγή της προσωπικής ωφέλειας.