| dc.description.abstract | Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τη Μικρασιατική Εκστρατεία (1919–1922), εστιάζοντας στον ρόλο των Μεγάλων Δυνάμεων και στις στρατιωτικές, πολιτικές και διπλωματικές παραμέτρους που διαμόρφωσαν την πορεία και την έκβασή της. Η μελέτη εντάσσει την ελληνική παρουσία στη Μικρά Ασία στο ευρύτερο πλαίσιο της μεταπολεμικής διεθνούς πραγματικότητας που διαμορφώθηκε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τις αποφάσεις των Συνδιασκέψεων Ειρήνης.
Αρχικά αναλύονται οι συνθήκες που οδήγησαν στην ελληνική απόβαση στη Σμύρνη το 1919, με έμφαση στις επιδιώξεις της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και στη στήριξη που παρείχαν, σε διαφορετικό βαθμό, οι Μεγάλες Δυνάμεις, κυρίως η Μεγάλη Βρετανία. Παράλληλα εξετάζεται ο ρόλος της Γαλλίας και της Ιταλίας, οι οποίες, ακολουθώντας τα δικά τους γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, υιοθέτησαν σταδιακά στάση δυσμενή προς την ελληνική πλευρά, συμβάλλοντας στην αποδυνάμωση της διεθνούς της θέσης.
Στη συνέχεια, η εργασία εστιάζει στις στρατιωτικές επιχειρήσεις και στις πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της Ελλάδας, αναδεικνύοντας πώς η πολιτική αστάθεια και ο Εθνικός Διχασμός επηρέασαν καθοριστικά τη διεξαγωγή της Εκστρατείας. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στις διπλωματικές μεταβολές που σημειώθηκαν μετά τις εκλογές του 1920 και στη σταδιακή μετατόπιση της διεθνούς υποστήριξης προς το εθνικιστικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ.
Τέλος, αναλύεται η αποτυχία της ελληνικής διπλωματίας να εξασφαλίσει σταθερή και διαρκή διεθνή υποστήριξη, γεγονός που, σε συνδυασμό με τις στρατιωτικές υπερεκτάσεις και την ενίσχυση της τουρκικής πλευράς από ξένες δυνάμεις, οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η έκβαση της Μικρασιατικής Εκστρατείας υπήρξε αποτέλεσμα όχι μόνο στρατιωτικών επιλογών, αλλά και των σύνθετων διεθνών συσχετισμών και συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων. | en_UK |
