| dc.description.abstract | Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ) κατά την περίοδο 1975-1981, αναλύοντας τις πολιτικές, διπλωματικές και κοινωνικές διαστάσεις της διαδικασίας. Η ένταξη της Ελλάδας δεν αντιμετωπίζεται ως μια στενά οικονομική επιλογή, αλλά ως μια στρατηγική πολιτική απόφαση με βαθύ ιστορικό και θεσμικό αποτύπωμα, η οποία συνδέθηκε άμεσα με τη σταθεροποίηση της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας και την επανένταξη της χώρας στον δυτικό κόσμο (Karamouzi, 2014).
Αρχικά, παρουσιάζεται το ιστορικό πλαίσιο της ελληνικής ευρωπαϊκής πορείας, από τη Συμφωνία Σύνδεσης του 1961 έως τη Μεταπολίτευση του 1974, αναδεικνύοντας τη συνέχεια αλλά και τη διακοπή που επέφερε η δικτατορία. Στη συνέχεια, αναλύεται η υποβολή της αίτησης ένταξης το 1975 και η επιφυλακτική στάση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, καθώς και η πολιτική απόφαση των κρατών-μελών να προχωρήσουν στις διαπραγματεύσεις, υπερβαίνοντας καθαρά τεχνοκρατικές αξιολογήσεις. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην πορεία των διαπραγματεύσεων την περίοδο 1976-1978, στα βασικά εμπόδια που αναδείχθηκαν και στον καθοριστικό ρόλο της προσωπικής διπλωματίας του Κωνσταντίνου Καραμανλή για την επιτάχυνση των εξελίξεων.
Η εργασία εξετάζει επίσης τις εσωτερικές πολιτικές και κοινωνικές αντιπαραθέσεις που προκάλεσε η ευρωπαϊκή προοπτική, καθώς και τη στάση των βαλκανικών γειτόνων της Ελλάδας, οι οποίοι αντιλήφθηκαν την ένταξη ως γεωπολιτική μετατόπιση της χώρας προς τη δυτική Ευρώπη. Τέλος, η ανάλυση επεκτείνεται πέρα από το 1981, αποτιμώντας τη μακρά πορεία της Ελλάδας εντός της ΕΟΚ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από την αρχική ευφορία έως τις διαρθρωτικές αδυναμίες, την ένταξη στην ΟΝΕ και την κρίση χρέους του 2010. Συμπερασματικά, η ένταξη στην ΕΟΚ αναδεικνύεται ως ιστορικά αναγκαία και πολιτικά επιτυχής επιλογή, η οποία όμως δεν συνοδεύτηκε από τον απαιτούμενο εσωτερικό μετασχηματισμό, γεγονός που επηρέασε καθοριστικά τη μετέπειτα πορεία της χώρας. | en_UK |
