Φιλελευθερισμός και ευρωπαϊκή ενοποίηση: ένας διαχρονικός στρατηγικός προσανατολισμός της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, 1930-1979

Abstract

Στα χρόνια που ακολούθησαν τη Μικρασιατική Καταστροφή και την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης, η χάραξη και η άσκηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής βασίστηκε σχεδόν απαρέγκλιτα στην εφαρμογή των κανόνων του διεθνούς δικαίου.Ταυτόχρονα, η υποστήριξη της ανάγκης αποτελεσματικότερης οργάνωσης της διεθνούς κοινωνίας, η προώθηση της ιδέας της κοινά επωφελούς διεθνούς (παγκόσμιας και περιφερειακής) συνεργασίας.