Η ιστορική σημασία του κινήματος στο Γουδή

Abstract

Στα χρόνια που ακολούθησαν τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας, παρά τις προσπάθειες για την αντιμετώπιση της βαριάς κληρονομιάς της ήττας, δεν φάνηκαν ικανές να αντα ποκριθούν στις προσδοκίες της ελληνικής κοινής γνώμης. Παραμένοντας κατά κανόνα προσωποπαγή, τα παλαιά πολιτικά κόμματα δεν συγκροτούνταν πάνω στη βάση της σύμπλευσης των ιδεολογικών αντιλήψεων των μελών τους. Αντίθετα, αποτελούσαν χαλαρούς σχηματισμούς, συσπειρωμένους γύρω από το πρόσωπο του εκάστοτε αρχηγού, ο οποίος με τη σειρά του επιχειρούσενα εξυπηρετήσει τα ατομικά ή στενά τοπικά– συμφέροντα της εκλογικής του πελατείας. Έτσι, ακόμα και οι απόπειρες για την αναδιάταξη του ελληνικού πολιτικού σκηνικού μέσω της δημιουργίας ενός ριζοσπαστικού σχηματισμού, με άξονα κατά κύριο λόγο τη δράση της κοινοβουλευτικής «ομάδας των Ιαπώνων», θα παρέμεναν τελικά ημιτελείς, υπογραμμίζοντας περαιτέρω τον αποσπασματικό χαρακτήρα των εν λόγω πρωτοβουλιών.