Η ελληνοτουρκική προσέγγιση στη δεκαετεία του 1930

Abstract

Η υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης της Λωζάννης στις 24 Ιουλίου 1923 εγκαινία- σε μία νέα ιστορική περίοδο στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η εκατέρωθεν ειλικρινής αποδοχή του εδαφικού καθεστώτος που είχε συμφωνηθεί στην ελβετική πόλη σήμαινε ότι ο βασικότερος παράγοντας, ο οποίος είχε για χρόνια τροφοδοτήσει τη (συχνά ένοπλη) αντιπαράθεση ανάμεσα στις δύο γειτονικές χώρες, πλέον εξέλιπε. Η χάραξη των ελληνοτουρκικών συνόρων κατά μήκος του ρου του Έβρου (με εξαίρεση το τρίγωνο του Κάραγατς στη δυτική όχθη του ποταμού, το οποίο αποδόθηκε στην Τουρκία) και η ταυτόχρονη κατακύρωση όλων των νησιών του βορειοανατολικού Αιγαίου (εκτός από την Ίμβρο και την Τένεδο) στην Ελλάδα δημιούργησαν μια νέα ισορροπία στη Θράκη και στο Αρχιπέλαγος, η οποία αντικατόπτριζε μεταξύ άλλων και τα πληθυσμιακά δεδομένα που είχαν προκύψει λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής και της συνακόλουθης υποχρεωτικής ανταλλαγής των πληθυσμών.