Η βρετανική πολιτική και το ελληνικό αντιστασιακό κίνημα: η αποστολή της SOE στην Ελλάδα (1943-1944)

Abstract

Την περίοδο 1943-1944 το ελληνικό αντιστασιακό κίνημα αποτελούσε αντικείμενο ενδιαφέροντος της βρετανικής στρατηγικής, έστω κι αν η απόφαση για την απόβαση στη Σικελία, η οποία λήφθηκε κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης της Καζαμπλάνκα τον Ιανουάριο του 1943, μείωνε τη σχετική του σημασία, καθώς πλέον δεν αντιμετωπιζόταν ως σημείο παράγοντας έμμεσης υποστήριξης σημαντικοτέρων ως σημείο αιχμής, αλλά μάλλον ως παράγοντας έμμεσης υποστήριξης σημαντικότερων επιχειρήσεων σε άλλα σημεία της Μεσογείου. Ανεξάρτητα, πάντως, από τη χρησιμότητα των ελληνικών ανταρτικών ομάδων στην απασχόληση όσο το δυνατόν μεγαλύτερου αριθμού στρατιωτικών δυνάμεων του Άξονα, οι οποίες σε διαφορετική περίπτωση θα μπορούσαν να ενισχύσουν τα κυρίως μέτωπα των ελληνικών επιχειρήσεων, το ενδιαφέρον της βρετανικής κυβέρνησης για τις εξελίξεις στην κατεχόμενη Ελλάδα συνδεόταν αποφασιστικά με την ολοένα διογκούμενη ανησυχία του Λονδίνου σχετικά με τη μεταπολεμική ισορροπία δυνάμεων στα Βαλκάνια.