Ζητήματα που ανακύπτουν από τη θέσπιση ρυθμίσεων για τα πιστωτικά σημειώματα στον τομέα του τουρισμού υπό το πρίσμα του ενωσιακού και του εθνικού δικαίου.

Abstract

Η πανδημία του κορωνοϊού και τα μέτρα που έχουν ληφθεί για τον περιορισμό της, τόσο σε διεθνές όσο και σε εθνικό επίπεδο, έχουν σοβαρό αντίκτυπο στον τομέα του τουρισμού. Στο πλαίσιο της παρούσας μελέτης, εξετάζονται οι έκτακτες και κατ’ εξαίρεση ρυθμίσεις για τα πιστωτικά σημειώματα (vouchers) στην περίπτωση της καταγγελίας συμβάσεων οργανωμένων ταξιδιών λόγω της πανδημίας, υπό το πρίσμα του ενωσιακού, του ιταλικού και του ελληνικού δικαίου. Αρχικά, γίνεται μία περιγραφή των ρυθμίσεων του παράγωγου ενωσιακού δικαίου και συγκεκριμένα της Οδηγίας (ΕΕ) 2015/2302, οι οποίες διέπουν την καταγγελία συμβάσεων οργανωμένων ταξιδιών λόγω αναπόφευκτων και έκτακτων περιστάσεων. Στη συνέχεια, αναλύεται το προϊσχύσαν και το ισχύον ελληνικό νομοθετικό πλαίσιο που διέπει την καταγγελία, εξαιτίας της πανδημίας, τουριστικών συμβάσεων μεταξύ των τουριστικών επιχειρήσεων και των πελατών τους. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στους ειδικούς κανόνες οι οποίοι επιτρέπουν στους διοργανωτές ταξιδιών και στους τουριστικούς πράκτορες να εκδίδουν πιστωτικά σημειώματα, αντί να προβαίνουν στην επιστροφή των καταβληθέντων ποσών στους ταξιδιώτες για ακυρωθέντα ταξίδια, και στη σύγκρουση των κανόνων αυτών με τις ρυθμίσεις του Προεδρικού Διατάγματος 7/2018 το οποίο μετέφερε στο εθνικό δίκαιο την Οδηγία (ΕΕ) 2015/2302. Η παρούσα μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μία λύση σε ενωσιακό επίπεδο, αντί των έκτακτων μέτρων που έλαβαν οι νομοθέτες των κρατών μελών, μπορούσε να οδηγήσει στη δίκαιη εξισορρόπηση των δικαιωμάτων των καταναλωτών και των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στον τομέα του τουρισμού.