Καινοτομία, τεχνητή νοημοσύνη και βιωσιμότητα στις συμφωνικές ορχήστρες
Thesis
Η κλασική μουσική αποτελεί έναν από τους πλέον διαχρονικούς και θεσμικά εδραιωμένους τομείς της δυτικής καλλιτεχνικής δημιουργίας. Ο όρος «κλασική μουσική» χρησιμοποιείται ευρέως για να περιγράψει το σύνολο της λόγιας μουσικής παράδοσης της Δύσης, από την εποχή του Μεσαίωνα έως και τη σύγχρονη μουσική δημιουργία, με ιδιαίτερη έμφαση στη γραπτή μουσική, τη σύνθεση, την ερμηνεία και τη θεσμική της παρουσία (Grout & Palisca, 2014). Αν και συχνά συγχέεται με την Κλασική Περίοδο (περ. 1750–1820), στην πραγματικότητα περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα αισθητικών ρευμάτων, μορφών και ιστορικών φάσεων. Κεντρικός φορέας της κλασικής μουσικής παράδοσης υπήρξε διαχρονικά η κλασική ορχήστρα. Η ορχήστρα, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, άρχισε να διαμορφώνεται σταδιακά από τον 17ο αιώνα και εδραιώθηκε κατά την Κλασική και Ρομαντική περίοδο, με τυποποιημένες ομάδες εγχόρδων, πνευστών, χάλκινων και κρουστών (Spitzer & Zaslaw, 2004). Η ανάπτυξή της συνδέεται άμεσα με την εξέλιξη της μουσικής γραφής, τη μεγέθυνση των χώρων συναυλιών και την αυξανόμενη κοινωνική σημασία της δημόσιας μουσικής εκτέλεσης.